De seguro que os que na tarde do domingo se desposaron da manta e do sofa e  achegaronse ó recinto do Conco non se aburriron. Espectacular foi o derbi no que tras un partido cheo de alternativas e un final de auténtico infarto rematou con empate.

Demostrou o Dumbría a súa condición de candidato a todo, ó poñerse o mono de traballo e levar a cabo unha presión asfixiante dende o primeiro minuto, demostrando que aparte de talento son un conxunto moi traballado. Así os brancos foron superiores na primeira metade roubando infinidade de balóns nas inmediacións  da área ceense o que provocaba que non tivesen siquera que elaborar para levar perigo á meta de Mingos, só Rivi atopaba algún burato para sair co balón xogado como este ano intentan os de Pato. Se eso lle unimos o vento a favor e a superioridade no xogo aéreo, ben certo é que a diferencia no marcador poido ser aínda máis clara, do 1 -0 co que se foi ó descanso.

Cambiou o guión por completo nunha segunda metade na que os que tiveron a pelota foron os ceenses e os brancos seguiron explotando o filón do xogo aéreo e a movilidade de Adrián tras roubos en liña de tres cartos, de feito nin Suso nin Rubén subiron unha vez a banda limitándose os ataques estáticos a envios de Nico en busca de Luisito, evitando calquer roubo en liña de tres cartos que pillara a retagarda desgornecida, quedou claro que os de Floreal aprenderan a lección de anos anteriores.

 De feito os goles dumbrieses foron froito de dúas xogadas a balón parado nas que os brancos tras varios rechaces na área ceense  foron quens de empurralo ó fondo da mesma.

Pola súa banda trala arenga de Pato os azuis melloraron sobre maneira neste periodo quitándose todolos complexos de enriba, coma mostra o segundo gol ceense que foi unha verdadeira obra de arte. Ata oito xogadores tocaron un balón que comezou no lateral dereito e rematou na banda cotraria ca subida do lateral esquerdo onde Carlos Leis tras driblar a Suso meteu o balón na escadra local. Gol de bandeira ó igual co dun Yanki que baixou primorosamente ca espuela un envio dende 50 metros co hándicap do temporal que facía, para alonxalo con elegancia na meta local ,  metendo o colofón a un derbi dos que fan afeicción.

No resto da xornada destaca a derrota dun Victoria que veu cortada a súa racha triunfal ó caer estrepitosamente ante un Arteixo que quere recuperar sensacións perdidas. Será agora cando se vexa se o conxunto da capital é quen de seguir tendo a regularidade que tiña ata a fecha ou se por contra baixa algo o seu nivel coma moitos predecían.O que non baixa o seu nivel é un Cambre que gañou e convenceu ante un Calo en crise, aproveitando o excelente momento do seu dianteiro Javi, colocándose a un único punto do líder. Están os de Cambre a manter unha solidez semellante á da tempada pasada a pesares das importantes baixas sufridas, sobre todo na liña defensiva, e meterana a proba de novo no choque da vindeira semana ante un Cee que tentará finiquitar a racha cambresa.

O que cortou a súa boa xeira de resultados foi un Soneira que non foi quen de superar ó Eume, a pesar de facer meritos de sobra para conquerir unha cómoda victoria. Son os de Pontedeume unha das sorpresas da tempada e a pesares de descender algún posto na táboa seguen nunha situación bastante máis cómoda do que se lle preveía no comezo da tempada. De tódolos xeitos a liña dos de Manolito é a correcta e de seguir nela loitarán polo ascenso no final de ano. Cumpriu os pronósticos o Bertamiráns e derrotou a un Ponteceso onde Mato debutaba no banco. De seguro que esta non é a liga dos brancos a cal comezará o vindeiro domingo onde conseguir a sumar de tres en tres no recinto do Pinguel será básico para mantela categoría. Coma nova negativa destacala lesión dun Rubén Rama que parece o encomendado a conducila nave Pontecesán, ca axuda do eterno Torrado. Destcar que a primeira medida do ex presidente Branco foi devolvela portería a Pombo que ca presencia de Chema parecía destinado ó ostracismo.

De sorpresa cabe calificar as victorias coruñesas en terras santiaguesas, tanto a do orillamar no terreo do Grixoa coma aínda máis sorprendente, a do xovencísimo Imperátor no inferno de Muradelos, ante un Lamela que deixou pasar unha oportunidade inmellorable de engancharse ós primeiros lugares. Non parecía o pequeno recinto pontevedrés o máis propicio para o dinamismo do conxunto roxillo, pero parece que os rapaces de Barral comezan a adaptarse a unha categoría na que parecen cumplir a maioría de idade.

O que espertou do seu letargo foi un Sporting Cidade que cortou a mala seira de resultados. Parecía o escravitude a víctima propicia para a recuperación do conxunto presidido por Tom, e así foi. Tralos bos augurios da semán pasada golearon ós padroneses e suben varios postos na táboa que lle darán moral para afrontar o importantísimo choque da vindeira semán no harto compricado recinto do Calo.

.